Moja własna strona na serwerze vg1.pl
Główne kategorie | Biblie i ... | Apokryfy | Artykuły | Apologie I-IV w. | Św. księgi? | Książki i opinie | Archeologia | Religia a ateizm | Wydania dot. ŚJ | Dokumenty ŚJ | Linki | Wersety | Doktrynalne | Ex ŚJ | Filmy | Transmisje rel. Maj 26 2019 19:47:15
Nawigacja
Główna
Szukaj
Galeria
Kategorie Newsów
Download
Forum
FAQ
Kontakt
http://cms-designs.de
Powstawanie ST?
Głównym zagadnieniem tego artykułu będzie mechanizm powodujący powstanie Starego Testamentu (ST), poprzedzony streszczeniem rozpoczynając od Paleolitu górnego 40 - 14 tys. lat p.n.e. Ten okres charakteryzuje się prostymi wyrobami narzędzi oraz sztuką plastyczną, jak i malarstwem jaskiniowym, oraz pewnymi przesłankami obrzędów wskazujących na wierzenia mistycznego świata, wynikających z obserwacji zjawisk przyrody, których nie mogli zrozumieć ich przyczyn powstawania. Nie ulega wątpliwości, że rozmawiali między sobą w kręgu rodzinnym, a także czyniono próby wyjaśnienia. Najbardziej interesujące przyjmowały społeczności nazwijmy je plemionami, z których utrwalała się obrzędowość. Potwierdzeniem tego może poświadczyć najstarsza świątynia w Göbekli Tepe licząca 12000 lat, według Wikipedii 10000 lat. W tym okresie przyjmuje się odkrycie najstarszego miasta na ziemi, którym jest Qaramel w Syrii. Czy nieco młodsze Jerycho oceniane na 9000 lat p.n.e.

Te naukowe badania w oparciu o archeologię i różne metody datowania, która stoi w jawnej sprzeczności z chronologią biblijną, która stworzenie człowieka datuje na 4000 lat i p.n.e. Jest to jeden z dylematów, kto się myli w datowaniu, współczesna nauka, czy niewiedza pisarzy biblijnych? Zostawiając za sobą tą przed biblijną kulturę, wejdźmy w czas początków według Biblii. Te relacje początków stwarzania przypisuje się Mojżeszowi, który według obliczeń rodowodów biblijnych żył 1500 lat p.n.e., czyli 2500 lat od stworzenia pierwszą parę ludzką Adama i Ewę. Na razie nie wnikajmy, czy jest to legenda, gdyż czytelnik wyrobi sam swoje zdanie po zapoznaniu się kolejnych porównań nauki ze sprawozdaniem pisarzy Starego Testamentu. Podczas analizowania dość istotnym będzie na początku uwzględnienie pytania. Skąd Mojżesz czerpał wiedzę z poprzedzających 2500 lat?

Nie ulega wątpliwości, że dwoma podstawowymi źródłami, patrząc z punktu ludzkiego postrzegania. Pierwszym zapewne były przekazy ustne z pokolenia na pokolenie. Jednak ma to ograniczony zasięg wiarygodności z górą do 300 lat. Jeśli masz wątpliwości co do tego kryterium, to spróbuj przetestować się i wymienić swego protoplastę z przed 300 lat czerpiąc wyłącznie z rodzinnych przekazów. Drugim sposobem jest sięganie do archiwalnych zapisów, które mogą być bardziej obszerne i miarodajne, a także sięgające dalej wstecz. Podobnie było z Mojżeszem, z tym, że w przypadku jego czasów zapisy historii miały ograniczony zawężony czas i sięgały najdalej do roku 3500 lat p.n.e., gdyż od tego czasu zaczęło powstawać skąpe pismo klinowe tworzone przez kulturę sumeryjską. Jednak pismo egipskie, którego początki są zauważalne od 3000 r. p.n.e. Obydwa mogły być w zasięgu Mojżesza, choć kultura egipska dostarczyła jemu więcej, gdyż przez wiele swego życia spędził w tym kraju. Ponadto prócz wymienionych, wiedzę rzekomo czerpał z nadprzyrodzonych źródeł dostarczaną, co nie dla każdego jest wiarygodne, no ale dajmy szanse sprawdzić to na swój sposób każdej ze stron.


Hipoteza autorstwa Tory
Ogólnie przyjęte przypisanie autorstwa Mojżeszowi w odniesieniu do Tory (Pięcioksiąg), jest obecnie kwestionowane pod tym względem, jak i czas powstania ostatecznej redakcji w obecnym kształcie. Otóż treść Tory była redagowana przez wiele wieków i przez różnych ludzi z różnych źródeł, a nie od samego Mojżesza, jak się jemu przypisuje. Ci różni ludzie mogli odrzucać wcześniejsze niepasujące, a także uzupełniając własnymi postanowieniami wynikającymi z dostosowania do sytuacji obecnego im czasu. Mimo tego wiele setek lat później przypisano Mojżeszowi, aby nie utrudniać wymienianiem jakiejś listy składającej się z różnych ludzi mających jakieś zasługi co do pewnych fragmentów. Przykładowym jest końcowy fragment V księgi, gdzie po śmierci Mojżesza pisał ktoś inny, a mimo tego przypisane jest Mojżeszowi. Tak też przypisywanie niemal pełnego autorstwa Mojżeszowi jest nieuzasadnione, ale ze względu by zbytnio nie powodować zamieszania, nadal będę stosował dotychczasową nazwę przypisującą Mojżeszowi, co przedstawione jest w poniższej tabeli (sprawdź linki w kolumnie ,,Nazwy")

SymbolNazwaDatowanie powstawania redakcji ST
JJahwizmok. 950 r. p.n.e. (czasy Salomona, przed podziałem królestwa)
EElohizm ok. 800 r. p.n.e. (przed Ozeaszem)
DDeuteronomiumVII w. p.n.e. (przed reformą Jozjasza; później dodatki)
Pźródło kapłańskieok. 550 r. p.n.e. (okres niewoli babilońskiej; wkład Ezdrasza, ostatecznego redaktora; później dodatki)

Teoria źródeł
Ważnym jest też zapoznanie się z wcześniejszym kontekstem, czyli okresem przedpotopowym opsanym w Biblii. Pierwszy źródłowy kult został dokonany przez Adama i Ewę, który następnie uległ rozłamowi przedstawiony obrazowo przez Kaina i Abla. Ten tragiczny rozłam był kontynuowany przez Kaina wśród ludności krainy Nod Rdz 4:16-17. Wśród tamtej ludności wybrał sobie kobietę i objął przewodnictwo nad tamtejszą ludnością, co wyrażono w słowach "zbudował miasto". Oczywistym jest, że nie odnosiłoby się to tylko do siebie i swej żony. Jest to zarazem przesłanka, że Adam i Ewa nie byli pierwszymi ludźmi na ziemi. Mogli być pierwszymi pod względem perspektywy życia wiecznego, przez nazwanie, "otrzymali dech życia (nefesz/duszę). Taki metaforyczny obraz mógł mieć wpływ na później ukształtowaną tradycję żydowską, która rozróżniała trzy rodzaje duszy: nefesz, ruach i „superduszę” czyli neszama. Zwierzęta otrzymały zwykłą duszę śmiertelną, a ludzie "super duszę" z możliwością nieśmiertelności.

W okresie po potopowym wokół wschodnich wybrzeży morza Śródziemnego wyróżniły się dwa rodzaje kultu 1. Kult Elo 2. Kult Jah. Te dwa główne nurty ulegały rozrywaniu, którym przyjrzymy się bliżej. W związku z tym, że byli tacy co chcieli zjednoczenia lub jak kto woli ujednolicenia wierzeń. Z tych powodów zbliżamy się do okoliczności poprzedzające powstawania Pięcioksięgu przypisany Mojżeszowi.

Źródła Mojżesza po części miały pochodzenie od Abrahama który opuścił Mezopotamię z przyczyn powstających konfliktów między autochtonami, jak i ojcem. Abraham widząc ludzi w świątyni, którzy kłaniali się przed posągami, nie pasowało to do jego intuicji, co odbierał jako objawienie od Boga i według tego działał poprzez walkę reformowania wierzeń według swego sposobu myślenia. Jak donosi Jozue 24:2 ojciec Abrahama Terach nie akceptował nowych wierzeń swego syna aż do śmierci. Z tego widać, że poprzednie wierzenia ojca Abrahama niewiele miały wspólnego nowym ruchem religijnym, choć niektóre elementy pozostały od synów Noego. Należy też przypuszczać, że już Sem różnił się od swych braci, robiąc podwaliny pod poglądy Abrahama.

Możliwe jest, że Semici zamieszkiwali po części tereny dzisiejszego Egiptu, gdzie panowała jeszcze inna kultura. Trudno z całą pewnością określić gdzie i kiedy narodziły się początki kultu Jahwe, ale pewne najstarsze ślady prowadzą do Egiptu, gdzie w mieście Soleb, gdzie znajduje się świątyni Amenophis III, a datowana na rok 1391-1353 p.n.e. Archeolodzy znaleźli napis sporządzony egipskim pismem hieroglificznym, gdzie dopatrują się tetragramu JHWH, co byłoby o 500 lat starszym od słynnej steli Meszy.

Co to oznacza? Może być to jednym ze źródeł, że Mojżesz zapoznał się z tym imieniem będąc w Egipcie. Pozostaje jednak pewna różnica w ustaleniu daty, kiedy Izraelici wyszli z niewoli egipskiej? Biblijna rachuba wskazuje na około 1500 lat p.n.e. Wynika to m. in. z proroctwa danemu Abrahamowi Wyj 12:40-41 - Gal 3:16-18, że po 430 latach niewoli zostaną uwolnieni. Abraham żył w XIX-XVIII p.n. e. - 430 = ok. 1 500 p.n.e. Tymczasem z badań historii świeckiej wynika, że wyjście Izraelitów z Egiptu przypada na lata około po 1250 p.n.e. co zbieżne jest z wcześniej wspomnianym tetragramem w świątyni Soleb.

Oczywiście ta transkrypcja nie jest ostatecznym wyznacznikiem, gdyż wcześniej i u innych narodów mogło być czczone bóstwo pod tym imieniem. Jeśli wierzyć Mojżeszowi, co napisał w sprawie Abrahama, to religia Abrahama nie podpisywała się pod Boga Jahwe Wyj 6:3 bp Jam się objawił Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi jako Bóg Wszechmocny, lecz nie dałem im poznać swego imienia Jahwe, choć z innej relacji Rdz 13:4, że znane jemu było. Mimo tego, sugestia byłaby raczej, że Abraham sympatyzował bardziej kierunek bóstwa Elohim etymologicznie pochodzącego z mitologi ugaryckiej od El oraz Jam Rdz 17:1 bt5 A gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się Pan i rzekł do niego: Jam jest Bóg Wszechmogący.

Nie można pominąć innych wpływów kultur z terenów Bliskiego wschodu i sąsiadującej Afryki. Większość zapewne słyszała o Eposie o Gilgameszu z pierwszej połowy II tys. p.n.e., ale będących najprawdopodobniej kopiami starszych utworów, pochodzących z końca III tys. p.n.e. (współczesny Abrahamowi) [treść] . Porównajmy niektóre podobieństwa.

Rdz 1:27; 2:7, 20-22 Bóg stwarza z prochu ziemi na podobieństwo swe - Stwórz Gilgameszowi istotę podobną z gliny , 6 dni płodzi (tab –I )
Rdz 2:16; 3:1 drzewo zakazane i wąż - Kpł 16:5 2 kozły ofiarne - na wierzbie usiadł wąż – (tab –II) 2 kozły ofiarne w świątyni (tab –III)
Ap 10:3-4 siedem gromów - motyw siedmiu - siódmy grom (tab –V)
Hi 7:9 kraina umarłych - Wj 28:21 dwunastu synów - Rdz 41:27 siedem lat głodu - kraj zmarłych, dwunastu mężów, siedem lat nieurodzaju (tab –VI)
Ps 82:1 zgromadzenie bogów, Rdz 3:19 w proch się obróć - zgromadzenie bogów - w ziemię się zmienił (tab IX)
Rdz 6:6-7 żałował Bóg, że stworzył człowieka - utopie ich {Rdz 3:14, 22-23}- uciszyć ludzi potopem - wąż zabrał ziele życia (tab XI)
Pwt 11:9 Ziemia obiecana w mleko i miód - szczęście i harmonia bez śmierci (Kraina Dilmun)

Następnym godnym uwagi jest okres, kiedy zasadniczy tekst Pięcioksięgu został z grubsza ukształtowany po podziale Izraela na dwu pokoleniowy (południowy) i dziesięcio pokoleniowy (północny) około 928 roku. Z tego ostatniego wyłonili się podobno Samarytanie około VIII wieku p.n.e. Cechą charakterystyczną było to, że powstające nowe księgi ST, Samarytanie nie uznawali za natchnione, a jedynie Torę, wierni m. in. zapisowi:Pwt 4:2 - Pwt 13:1 "Nic nie wolno dodawać, ani nic ujmować z tych ustaw", a w kontekście Pwt dwunastego rozdziału o ustanowieniu jednego miejsca obrządku składania ofiar. Samarytanie uważali, iż tą górą jest Gerizim i, że najwyższy Kapłan aż do XVII wieku n.e. pochodził w prostej linii z rodu Aarona i oni tą linie kontynuują. Natomiast kapłaństwo Judaizmu uważali za odszczepieńców od Mojżesza dodając Proroków i inne za księgi nieuprawnione. Stąd dylemat samarytanki w rozmowie z Jezusem; "które miejsce wyznaczył Bóg jako właściwe górę (Gerizim) czy w Jerozolimie (Ja 4:20)?

Do kolejnej rozbieżności w ustaleniu kanonu, jakie Księgi ST należą? Fakt ten jest zauważalny podczas tłumaczenia ST z języka hebrajskiego na język grecki, którą nazwano Septuagintą. Nie licząc pomniejszych różnic, to najistotniejszą jest fakt różniący się od do tradycyjnego kanonu hebrajskiego tym, że zawiera też inne księgi: Mądrości, Syracha, Judyty, Tobiasza, Barucha, 1 i 2 Księgę (np. Psalm 151, Psalmy Salomona, 3 i 4 Księgę Machabejską). Te wymienione nie są uznawane przez większość wyznań pochodzących z nurtu protestanckiego. Problem ten nie został rozwiązany podczas nauczania Jezusa, uznawanego za największy autorytet jaki chodził po ziemi. O czym to może świadczyć? Czy nie to, iż sam miał kłopot z tym zagadnieniem? A może Bogu nie zależało i nie zależy nigdy na tym, pomimo wysiłków ustaleniu kanonu ST? Natomiast zależało na jakichś błahostkach ubioru, jak jakieś tam sznurówki i wisiorki przy szatach kapłanów. Czy nie świadczy to o ludzkich potrzebach pysznienia się? Natomiast pewna grupa ludzi w Jawne (90 ne.) starając ustalić kanon, zaczęła m. in. usuwać niektóre księgi i teksty chowając je do genizy (schowka) jako budzące wątpliwości. Czy nie dowodzi to do przyznania się, że to tylko wyłącznie wysiłki ludzkie, a interwencji Bożej ani na lekarstwo, aż po dziś?
Najstarsze skrawki dokumentów ST
Najstarszym skrawkiem ST jaki znalazłem jest Papirus Nasha z II wieku p.n.e. zawierający urywki Księgi Wyjścia i Powtórzonego Prawa (z lewej str.).


Tekst dotyczy Szymona, syna Józefa, tablica powstała po jego śmierci i jest datowana na kilka lat przed narodzeniem Jezusa (4 r. p.n.e.). Datowanie tablicy zostało ustalone dwukrotnie – niezależnie przez ekspertów od pisma oraz za pomocą badań chemicznych przeprowadzonych przez Yuvala Gorena, profesora archeologii na uniwersytecie w Tel Awiwie. Według profesora Israela Knohla z Uniwersytetu w Jerozolimie, tablica opisuje historię Szymona, syna Józefa, który przewodził żydowskiemu powstaniu przeciw królowi Herodowi w końcu I w. p.n.e.

W czasach Jezusa żyło co najmniej kilku „synów bożych”, którzy uleczali cierpiących i wskrzeszali zmarłych. Modlono się do nich i wystawiano im liczne świątynie. Jezus bynajmniej nie był najbardziej znanych spośród nich. Większy posłuch i sławę wśród ówczesnych mieli Szymon Mag, Szymon bar Kochba, Mitras czy nawet Jan Chrzciciel. źródło

Teraz mały test. Jak myślisz, o kim jest poniższy opis? Proroctwo potwierdziły cudowne narodziny. (...) Jako człowiek dorosły opuścił dom rodzinny i został wędrownym nauczycielem. (...) Człowiek ów zebrał wokół siebie kilku uczniów (...) Byli oni przekonani, że nie jest zwykłym człowiekiem, ale Synem Bożym (...) Potrafił przewidywać przyszłość, leczyć chorych, wypędzać demony i wskrzeszać zmarłych. (...) Nawet jednak gdy odszedł z tego świata, nie opuścił wiernych uczniów. Część z nich twierdziła, że widziała go tu odpowiedź (Bart Ehrman str 43) Chociaż jest to z wyprzedzeniem sięgającym NT, to jednak ta analogia Jezusa z Apoloniuszem sugeruje, jak tworzono mity przypisując je rzeczywistym osobom historycznie istniejącym.

Również odkrycia z Qumran niewiele zmieniły. Odkryte zwoje i skrawki w większości sięgają nie więcej jak 150 lat p.n.e. Stanowią też część innych zasad religijnych i ekonomicznych tej społeczności. Największym rękopisem jest tak zwany Wielki Zwój Izajasza datowany na 125 r. p.n.e. Ponadto współcześni badacze odkryli, iż autorem rozdziałów 40 - 55 Księgi Izajasza był żyjący w niewoli anonimowy prorok (Deutero-Izajasz), który pochodził z kręgu uczniów szkoły Proto-Izajasza (Iz 8:16n), który napisane 150 lat później. Czy na podstawie tych dokumentów możemy twierdzić, że nie dokonywano zmian? Ależ dokonywano i dokonuje się na naszych oczach po dzień dzisiejszy. Za przykład weźmy kwestie Elohizmu i Jahwizmu, o którego istnieje spór z przed czasów powstania pierwszych ksiąg ST.

Pierwszy pogląd pochodzi od nazwy głównego bóstwa Elohim (dosł. Bogowie; hebr. אֱלֹהִים). Jest nośnikiem informacji, że wierzenia mogły bazować na bóstwie złożonym co najmniej triady popularnych w starożytności. Stąd aluzja znajdująca się w Rdz 1:26 ,,Uczyńmy człowieka", czy Ps 82:1 ,,zgromadzenie bogów" Sugeruje to, że wiara w podrzędne bóstwa jeszcze zostawiło swe piętno, z której powstał dzisiejszy dogmat Trójcy.
Drugi pogląd dotyczy imienia znajdujący się w tetragramie JHWH Jahwe lub Jehowa. Różnica jest istotna, gdyż w tym przypadku chodzi o bóstwo typowo monoteistyczne, wykluczająca współistnienie innego bóstwa w równości natur. Oz 13:4 bp Ale Ja, Jahwe, jestem twym Bogiem już od [wyjścia z] ziemi egipskiej; nie będziesz znał innego Boga prócz mnie, innego Zbawcy poza mną.

Spektakularne zwalczanie się tych poglądów można zauważyć podczas tłumaczenie ST z hebrajskiego na grecki, zwaną Septuagintą. Ten nowy przekład zaczął zdecydowanie usuwać imię JHWH, zmierzając do tytularnego ,,Pan". Daje się to zauważyć w wielu dzisiejszych przekładów ST, gdzie w miejsce JHWH umieszcza się zastępcze Pan (BT II wyd). Z tego powodu nasilił się pogląd zakazujący wymawiania tego imienia sprzyjający dogmatowi Trójcy (Elohim/bogowie). Bazując m. in. na tym poglądzie, pisarze NT podobno przestali używać tego imienia. Podobno, gdyż oryginałów niema, a późniejsze odpisy już wyraźnie nie zawierają, dlatego dziś tylko nieliczne przekłady, jak PNŚ (ŚJ) zawierają w miejscach szczególnie cytowanych z pism hebrajskich a nie Septuaginty. Jeśli chodzi o ST, to nie wszyscy dali za wygraną aby iść za Septuagintą ale np. Masoreci umieścili ponad 6800 razy JHWH (VI w.).

Jeszcze jeden przykład dokonywania zmian z dziedziny proroctw o Mesjaszu, aby dostosować się nowej sytuacji. Proroctwa pisane przez Izajasza żyjącego ponad 700 lat p.n.e., lub Daniela ok. 600 p.n.e., nie ulegały przeredagowywaniu pod późniejszą doktrynę. Jest jednak wiele przesłanek, że zmieniano choćby niektóre słowa dla przykładu Iz 7:14 panna pocznie, gdy w Mat 1:23 Dziewica pocznie. Przy czym panna może być dziewicą, ale nie musi. Jeśli ktoś ma wątpliwości, to proszę jak niektóre wyznania chrześcijańskie manipulują, gdy cytują ten fragment Izajasza w NT, że dziewicą nadal została po zrodzeniu syna. Idąc tym tropem kazuistyki, to zgodnie z Izajaszem Maria nadal powinna pozostać panną, czyli niezamężną. Jednak tak się nie stało, bo mężem został Józef.

Na zakończenie moja opinia jest następująca. Niema żadnych dowodów w postaci autentycznych oryginałów przypisywanym autorom ksiąg zaczynając od Mojżesza. Ostateczny i pełny obecny tekst ksiąg ST znajdujemy dopiero w głównych czterech Kodeksach: Synajski, Watykański, Aleksandryjski i Efrema powstałe w IV w. n.e. Powyższa analiza daje mocne podstawy, że kultura Hebrajska, przez Judaizm, aż po pierwszy wiek była wynikiem walki ideologicznej o wprowadzanie ładu i porządku, oraz szukaniu odpowiedzi na trudne odpowiedzi powstania świata i przedziwnie skomplikowanych praw zachodzących w przyrodzie i kosmosie. Nawet dzisiejsza tak rozwinięta nauka nie jest w stanie odpowiedzieć nad zachodzącymi prawami chemicznymi i fizycznymi w powstawania życia nowych, gdy poprzednie umierają.

Dodatki
Więcej o powstawaniu ST - "Rosnąca liczba badaczy datuje spisanie większości ST na okres perski, pomiędzy 539 - 330 p.n.e."
Księga Daniela - N. p. powstanie datuje się obecnie na okres od połowy VI wieku po 164 rok przed Chrystusem
Tora - Ustalono najstarszy w całości zwój Tory. - Na podstawie badań paleograficznych, czyli analizy kształtu liter, Perani ogłosił nowe datowanie manuskryptu na lata między rokiem 1155 a 1225 rokiem n.e. Potwierdziły to również badania metodą radiowęglową przeprowadzone na uniwersytetach w Salento i Chicago.
Metody badań krytycznych -

Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
http://cms-designs.de
Shoutbox
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

Brak postów.
http://cms-designs.de
Ostatnie Artykuły
Paraklet
Dzień śmierci Jezusa
Sprzeczności wokół ś...
Pisarze I-IV w.
Jak powstał NT?
http://cms-designs.de

Załóż : Własne Darmowe Forum | laptopokazja.pl | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie